امروز آخرین یکشنبه سال ۲۰۱۴ میلادیست چند روزی بیشتر به سال نو نمانده یک سال دیگر از زندگی جدید مجردی ام گذشت از زمانی که تصمیم راسخ گرفتم
.تا علفهای هرز زندگی ام را ریشه کن کنم دو سال میگذرد

 امروز با آنکه آخرین یکشنبه سال است زیاد هم دلگیر نیست و این شاید نشان آن است که سال خوبی در انتظار همه است از جمله من و دخترانم. نوشته هایم را مرور میکنم تمام سال پراست از ماجراهای پیچیده

از بازی هایی که روزگار فصل به فصل برایم آغاز کرد و من چون بازیچه ای به هر سو پرتاب شدم پر از کینه شدم و پر  

   از عشق ، خالی از احساس شدم و باز قلبم آکنده از مهر شد آفراد مختلفی که سر راهم قرار گرفتند چه آنها که مهر ورزی کردند و شدند دوستان همیشگی ام و چه آن دسته که از سر کنجکاوی  سرک کشیدند و  بالاخره انها که از روبرو خنجر زدند، همه و همه جزیی از خاطرات سالی شدند که من تجربه کردم چطور یک مادر مجرد باشم و با چنگ و دندان زندگی از هم گسیخته ام را سامان دهم. در این آخرین هفته سال می نویسم تا تشکر کنم از تک تک دوستان و نادوستان چرا که هر کدام درس بزرگی به من آموختند چه آنهایی که در سربالایی راه دشوار و نا هموارزندگی جدیدم به گرمی دستم را گرفتند و به طرف بالا راهنمایم بودند و چه آنها که از نزدیک با لگد و از دور با پرتاب سنگ این راه  را سخت تر از آنچه که بود کرده و مشکلی به مشکلات بی شمارم اضافه کردند از دسته اول مهر و وفا و دوستی آموختم و اما سپاسگزاری عمده ام از دسته دوم است که از من زنی به مراتب شجاعتر ساختند یک مادر مقاوم که مثل کوه همیشه ایستاده 

 دوستتان دارم و میدانم و میگویم که سال جدید برای انسانهای خوب سال خوبیست 

کابوس

چادری بر سرم 
با چمدان های از هم گسیخته
پریشان، دوان دوان
در جستجوی کفش های گم شده ام
تمام گوشت تنم میسوزد
و از جای جای سوزن هادرد زوزه میکشد
کوره راهی در برابرم 
مملو از بخار الکل و بوی خون 
پریشان با پای برهنه
می گریزم

سه پاس گُضارم

روزگار غریبی دارم... از آن روزهای بی واژه... روزهائی که پرازحرف هستی و توان گفتن نیست. کلمه پیدا نمیکنی هیچ واژه ای کمک نمیکنه تا حالت واقعیتو توصیف کنی بنویسی بریزی بیرون خاکروبه ها رو، آشغالها رو، خون های خشک شده ی رو زخم هائی که مدت هاست چرکی شدن باید همه رو ریخت بیرون اما نمیشه گفتنی نیست یا توانش در من نیست حرفهای انباشته درسینه انگار یخ زده اند. ازاون وقتا که فرصت پاک کردن اشکاتو نداری از اون روزا که اشک میشه یکی از اعضای صورتت و همیشه اونجاست روی گونه هات و کناره های گوش و گردن از خیسی و رطوبت جاری دائمن خنکه. این روزا درزندگی باید روزای گرونی باشن روزای غریب! اون خبرهائی که همیشه مال دیگران بود و به مردم بیچارۀ غریبه تعلق داشت مال یک "عده"!!! اونائی که خونشون آتیش گرفت اونائی که بیماری لاعلاج گرفتن و اونائی که زندگیشون از دست رفت و... و ... و... مال من گویا تمام شدنی نیستن خودم شده ام سرفصل صفحۀ حوادث! خودم موضوع داغ وسوژۀ مهیج و محبوب آدمها شده ام چه داستان هیجان برانگیزی شده این زندگی سراسر کثافتم!! باید بنویسم باید واژه های یخ زده راتکان دهم خوردشان کنم و بیرون بریزم ازاین سینۀ پردرد و زخمم بنویسم تا دیگران بخوانند و هیجان زده شوند و برای یکدیگر تعریف کنند: آن زنی که چنین و چنان شد، آن خانه... آن خانواده... جائی خواندم" زندگی تمامن یک بازیست چشمهای خود را ببندید و به بازی ادامه دهید هیچ چیز را جدی نگیرید." اگر اینطور باشد من یک بازیگر بسیار قهارم و باید خیلی مغرور باشم که در یکی از سخت ترین بازی ها شرکت کرده ام اما نمیدانم برد و باخت این بازی کی اعلام میشود و من اگر تمایلی به این بازی نداشته باشم باید کدام مادر به خطائی را مطلع کنم ! داور کیست و قانون این بازی چیست؟

شاید هم باید بر این همه خندید و خدا راشکرکرد من باید سپاسگزارخدائی باشم که نمیدانم به کدام گوری رفته و به خاطر رویدادهای بدتری که هنوز وارد روزهای زندگی ام نشده اند همیشه و در همه حال شکر گزار باشم. آن خدا کجاست؟

درد نوشت

باید می نوشتم! خسته ام بسیار خسته و دردهای زنانه دیوانه ام کرده است اما به محض اینکه احساس کردم باید نوشت بی درنگ شروع کردم... نمیدانم هجومت در زندگی ام چه معنائی داشت و چه بر سرم آمد که حتی توانائی نوشتن که بزرگترین دلخوشی زندگی ام بود از من صلب شد. این دگرگونی شاید به این خاطرباشد که آن منِ درونم معتقد است حال که قرار است چیزهای واقعی را نگویم وبیرون نریزم پس همان بهتر که ننویسم. حرف های ممنوعه! چقدر لذت میبرم که دیوانه خطابم کنند این حس خوب که در نگاه آنان بی عقل و بی نزاکت باشی این اطمینان را به تو میدهد که یکی از آنها نیستی. آن اطمینان شادی بخش! زندگی ام مسیری را دنبال می کند و یا وارد مرحله ای شده که وقتی جوانتر بودم برای آن دسته افراد با این مدل داستان، دلسوزی و ترحم به خرج می دادم یک نوع دلسوزی که توأم بود با عدم درک کامل از حس متقابل . ترحمی که در ته دل میگفتم ما هرگز درآن گروه قرار نخواهیم گرفت. داستانهای غم انگیز و باور نکردنی را از آن دیگرانی میدانستم که بسیارازمن نوعی فاصله داشتند از خوب یا بد بودنش حرف نمیزنم منظورم صرفا فاصله است مجموعه ای از عوامل و فاکتورهای گوناگونی که دیوار قطوری بین من و آن گروه از آدمها میساخت. اعتقاد داشتم به دلایل زیاد و نامعلومی من از این دایره بیرون هستم اما وای به آن روز که خودت را در مرکز آن دایره ببینی و نگاهی که روزی بر دیگران داشتی امروز دیگران بر تو بیاندازند به ناگاه شدم سرفصل خبر درصفحۀ حوادث که به عنوان چاشنی هیجان، زندگی اشرافی و یکنواخت گروهی دیگر را رنگ و بو و مزه ببخشد و سرگرمشان کند. دست سرنوشت یا هراسم مضخرف دیگری که بتوان روی آن گذاشت تو را بی آنکه بفهمی به گودالی پرتاب میکند که پاهایت تا زانو در گل و لای است، گوشهایت را جانوران موذی می جوند، تمام تنت با سوزن پوشیده شده و یک نفر بالای گودال در تریبون دائما اسم تورا با حقارت تمام تکرار میکند و یادآور می شود که تو اینجا هستی در این مکان سیاه که فقط گندابیست که با هر تلاشی برای خلاصی ازآن هر لحظه بیشتر در قعر فرو می روی.

اصفهان

کلاژ- ف.ر.ا 2011

اصفهانم، اصفهان زیبا، چه دلتنگت بودم وحالا اینجا هستم... دردامنۀ زیبایت به قامت پرشکوه کوههای سربه فلک کشیده ات چشم دوخته ام. چه با ابهتی وچه مردم فقیری را در دل خود جا داده ای مردمی فقیر که اتومبیل های گران قیمت و براق می رانند و بوهای خوب می دهند و هر شب درستوران های بسیار گران غذاهای درجه یک میخورند. چقدر همیشه و تمام عمر دلتنگ تو بوده ام دلتنگ کوچه های خاکی و پیرمردهای ثروتمند دو چرخه سوار و اسب های چشم بستۀ درشکه های سنتی که خستگی ناپذیر زیباترین میدان دنیا را هر روز دور میزنند... اینجا نشسته ام و فکر میکنم که چرا و کی و به چه دلیل بیهوده ای تو و لحظه های درتو زیستن را از من گرفتند. گاهی حس میکنم مرا فراموش کرده ای و با نگاهی غریبانه مرا بر انداز میکنی و هیچ چیز به اندازۀ این احساس اندوهگینم نمیکند. شهر من خاک من مرا یاد کن و بپذیرم. چنان که توان رفتنم نباشد وبرای همیشه در این گودال زیبا که روزی زاده شدم بمانم و کوله بارغم غربت نشینی را زمین بگذارم. اصفهان من، اصفهان زیبا...


ف.ر.ا
پل مارنان / اصفهان/ ایران
خرداد 90

پای آهنی

امروز مادریکی از بچه های مدرسه که معلول جنگی است ازم پرسید حال خانواده ات در ایران چطوره؟

نگاه سمجم را از روی پای آهنی و براق اوکندم و درحالی که به صورت نحیف و چشمان بی رنگش خیره شده بودم
با گیجی جواب دادم فکر میکنم خوب باشند

جهان سوم و شهر فرنگ

در آمریکا فیگور سربازان تازه از جنگ برگشته با عضلات بر آمدۀ خالکوبی شده، سر تراشیده و شال عربی

بر دوش بسیار دیدنیست.

به خصوص وقتی شال را باز می کنند و قالیچۀ ایرانی نفیسی به نازکی مقوا با امضای بافنده نمایان میشود

- که مانند بچۀ یتیمی آواره جلوی چشمانتان زار میزند_

وخیلی شنیدنی است آنگاه که تعریف می کنند از پیرمردی کنار بازار کابل در افغانستان خریداری کرده اند و حالا به پول آن احتیاج دارند تا برای خانوادشان غذا و هدیۀ کریسمس تهیه کنند !



نوستالژی: جنگ--> فرش ایران--> تحریم--> افغانستان--> سرباز امریکائی-->رکود اقتصادی--> شال عربی-->دلار -->خرید قالی ایران توسط ایرانی مهاجر

انار

اسبی پریشان
سُم هایش را
برزمین داغ می کوبد
بادی از اعماق آتشفشان
درختان، برگ های تب آلود

فواره ای که تا ابد به سوی زمین کمانی شده
اناری روی آب
سرخی تنش راپررنگ می کند.
و ماهی ها...
دسته جمعی؛ حضور این حجم قرمز را
دردنیای صیقلی شان
جشن میگیرند
همه در زیرفیروزه ای
که آرام
به لاجوردی می گراید

اسب همچنان سرگردان
می تازد
زیر نور ماه
نوائی سهمگین، در سکوتی تب دار
و کسی آرام
می آلاید
آیا نیمۀ من است؟

می جویم، سرسختانه
چیزی یا کسی را
گاه می یابم
گاه سرگردان
می ربایدم!
پیدا میشوم دوباره می جویم
و باز همان قصه...

صدای سُم اسب، همواره طنین انداز است
کدامین منزلگاه!
راهی در بی نهایت.

زمین ، داغ
هوا، تب آلود
انار در آب می چرخد
ماهی ها شادی کنان می جهند...
چرا که زیر آب
صدای سم اسب نمی آید؛
زمین زیر آب داغ نیست
هوا کمتر تب آلودست
و فریاد بی صداست

انار در آب
سرخ تر از همیشه.





ف ر|تابستان 2009

حیرت

من مدتهاست که دیگرحیرت نمیکنم و نمی دانم این ابتدای ویرانیست یا اوج آن؟
چراباید حیرت کنم وقتی که زنی جنین زن و شوهر دیگری را در بطنش پرورش میدهد و به دنیا می آورد؛
یا اگر مردی زن حامله اش را سلاخی میکند و جسداو و فرزندش را دریک کیسه زباله به دریا پرتاب میکند.
چراحیرت کنم از ازدواج مردان و یا دو زن که کودکی بی سرپرست را به فرزندی قبول می کنند. حتی این که مردعطردختری را که عاشقش شده برای زنش هدیه می آورد هم تعجبی ندارد.
من دیگر خیلی وقت است حیرت نمیکنم وقتی اخبار اعلام می کند معلم های مدارس مذهبی به خردسالان تجاوزمیکنندوبعد از آن تصویر زن جوانی را نشان می دهد که هر پنج فرزندش را به نوبت خفه کرده است. حیرت نمیکنم وقتی مقدسین ومذهبی های تندرو با شعار "یا لواط" به سلول های دانشجویان زندانی یورش می برند و باز هم حیرت نمی کنم وقتی حکومت کشورم روشنفکران ودانشجویان را به دار می آویزد و ثروت ملی را روانه دیگرکشورهای مسلمان می کند. من واقعا حیرت نمیکنم وقتی می بینم شاخ و برگ علف های هرز دروغ تمامی یک زندگی را در بر می گیرد و دوباره و هزار باره همه با لبخند به هم صبح بخیر می گویند وعصرها با بوسه های مصنوعی میگویند:هانی من برگشتم...
تعجبی ندارد وقتی که داغ ترین ابرازاحساسات عاشقانه از طریق صفحه مانیتور صورت می پذیرد و بی پیرایه ترین دوستی ها فقط در دنیای مجازی و بین انسانهائی پدید می آید که هرگز ملاقاتی نداشته اند.
من حیرت نمیکنم که آدمی فیلسوف مآب همسر وفادار و عاشقش را با دختری خیابانی تاخت می زند و همچنین وقتی که می بینم فمنیستی دو آتشه با شوهر نزدیک ترین دوستش روابط عاشقانه دارد. "حیرت" صرفا یک واژه است؛ واژه ای که معنایش در جریان زندگی مدرن مسخ شده است. من دیگر از هیچ چیز، هیچ واقعه ، هیچ حرف و عملی حیرت نمی کنم...

آرایش

خط چشم را روی پلک‌های ورم کرده ات میکشی. مژه‌های خیست اونو کمرنگ می‌کنن،

گونه‌های قرمزت احتیاجی‌ به رنگ و روغن ندارن، در عوض باید نوک بینی‌ قرمزت

رو با لایه‌های کرم و پودر بپوشونی. ماتیک کم رنگی‌ روی لبهای خشک و بدون حالت

خود میمالی . دستی‌ روی ابروهات به طرف بالا میکشی، صورت مسخره‌ای که دلقک وار

آرایش شده را در آینه نگاه میکنی‌. عضلات دور لبت را تا اونجایی‌ که میتونی‌ به دو طرف

میکشی و با مصنوعی‌‌ترین لبخند دنیا خطاب به چشمای خیست میگی‌ :

حالا می‌تونم برم بچه‌ها رو از مدرسه بردارم.

در جستجوی زمان از دست رفته

زن با بی حوصلگی پیاز را خرد کرد و روی آتش گذاشت تا سرخ شود.چشمهایش می سوخت و گونه هایش
خیس شده بودند. با دستان مرطوب کتابش را ورق زدو سعی کرد دنباله جمله پروست را پیدا کند
"...ازخارق العاده هیچ چیز غائی پدید نمی آید واصولا خارق العاده وجود ندارد. بدین گونه است که هنرمند
برای رسیدن به خویشتن که همان رموز زیبائیست باید از افتادن به دام اسطوره پرستی بپرهیزد."

چشمان زن به نقطه نامعلومی در فضا- بالای صفحه کتابش میخکوب شد و عمیقا به فکر فرو رفت.
نفهمید چه مدتی گذشت...دود بدبوئی اطرافش را گرفته بود. با عصبانیت پیازهای سوخته را در زباله
سرازیر کرد و خورد کردن پیاز و سوزش چشم و اشک هایش همه تکرار شدند-زمانی که افکارش
همچنان" در جستجوی زمان از دست رفته" را جستجو می کرد.

اینجا ایران است

فرودگاه - اضطراب از بودن در وطنت - چشمهائی که از زیر انبوه ابروان سیاه به گذر نامه ات زل زده اند
و تواز پشت شیشه به پشت پلک او زل زده ای مثل ساعتها انتظار است تا زمانی که او تصمیم بگیرد مهر دسته قرمز را با نفرت روی صفحه بکوبد. گذرنامه ات را پس نمیدهد آن را پرتاب می کند جلوی سنینه ات نمی دانم از چه ناراحت است؟ فکر میکنم به خاطرپرت کردن گذرنامه و لطفی که علیرغم عصبانیتش به من داشته ومهر ورود تشکر کنم ولی صورتش تلخ تر از آن است.

بوی تسمه ی گردان- چمدانها و روسریهای عطر خورده. بوی نیمه شب در فرودگاه. در جمعیت پشت شیشه به دنبال صورتی آشنا میگردم. بی فایده است کسی نیست.
اینجا ایران است... بوی دود -بوی پیکان و بوی خاک خوب. انبوه تاکسی های پارک شده با راننده های سر حال و قبراق که گوئی تمام روز خواب بوده اند.
بوی تاکسی و بوی جاده- نور زرد ماشینهای روبرو- سنگینی پلک ها برای 4-5 ساعت- آسمان سورمه ای و چاله اصفهان و صفه - اتوبان خیام و سراشیبی مطهری ...بین تابلوهای سبز راهنما تابلوی قهوه ای که جهت بناهای تاریخی را می نمایاند - پل مارنان را به سمت راست علامت زده - پل مارنان.....طراحی - آبرنگ پرسه زدنها ...
تاکسی ترمز کرد به پل نرسیده بود. خودم را مقابل دو ردیف بی پایان دکمه های زنگ دیدم که فقط شماره داشتند بدون نام. ناگهان گیج و گم شدم- اینکه در وطنت حکم یک خارجی را داری احساس کشنده ایست.
در اصفهان خودم را دیدم با مغنعه و لباس مشکی و کفش کتانی - با شاسی طراحی کنار درخت های در هم پیچیده نشسته ام و پل مارنان را روی کاغذم خط میزنم - چند رهگذر دزدانه کارم را نگاه می کنند. بی اجازه مثل تمام چیزهای دیگر . اخم میکنم همیشه باید اخمومی نشستیم وطراحی میکردیم یک آموزش دیرینه اسلامی یا انقلابی بود. لبخند زدن را در غرب یاد گرفتم.
نمیدانم وقتی صدها طرح از پل مارنان و ناژوان و بقیه زدم فکر میکردم روزی کنار این پل خانه ای داشته باشم؟
حالا بعد از سالها که خود عمریست در اصفهان بودم و به جای مغنعه سیاه - روسری سفید از مد افتاده ای بر سر داشتم و به جای شاسی طراحی - یک ساک سیاه. اخمو نبودم اما هراسان از اینکه کدام حفره از آن ساختمان بلند خانه من است. بالاخره نگهبان را بیدار کردم و پرسیدم میدانید خانه من کدام است؟
و ناگهان به شکلی مبتذل یاد شعر خانه دوست کجاست افتادم در ناخودآگاهم زمزمه شد: رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید...و بی اختیار هوس سیگار کردم. نگهبان پیر با چشمان خواب آلود نگاهی به صورت دو نقطه دی من انداخت و با بی حوصلگی گفت زنگ یازده- بیا برو توی آسانسور بزن 5
و بدون اینکه منتظر جوابی از من باشه کشان کشان به طرف اطاقکش رفت.
اواجبارا اولین کسی بود که به پیشوازم آمد.
!

آن روز

یک روز
با نی لبکی
به راه می افتم
ومی نوازم
نوائی به صیقلی آب

و پیش می روم
به سوی دشت خون فام مغرب
آنجا که پرستوبه نقطه مبدل شد
وچشم من تا ابد به آن خیره ماند

یک روز
از سپیدار بلند
بالا خواهم رفت
و به تکه ابری
که از بالاترین شاخه اش عبور می کند
می آویزم
و آنقدر با آن می مانم
تا

یک روز

مرا

ببارد


ف.ر.ا 2009

جفنگیات زنانه

داشتم به زنی به زنی فکر می کردم که مدتها پیش پستان هایش را بریده بودند ...

و شکم بر آمده اش که تنها برجستگی اندام نحیفش بودبیش ازهمیشه خودنمائی
میکرد. بسیار شکننده مینمود. مردی که همراهش بود درشت اندام و قد بلند بود
شانه های پهن و موهای انبوه- و فکر می کنم سبیل.گونه های صورتی رنگش
برق می زدند و از فاصله چند قدمی صدای تنفس اش شنیده می شد.
زن همیشه در حال کلنجار با دختر کوچکش بود که تمام کارهای غیر عادی دنیا را
انجام می داد.دختری که سن کمی داشت و قد بلند و شانه های پهنش را از پدر گرفته
بود. حتمن زن خوشحال است که زنده مانده - میتواند راه برود و با دخترش وقت
صرف کند ولی علت خوشحالی شوهرش را نمیدانم. و همینطور نمی دانم که دخترک
هم خوشحال است یا با آن رفتارهای نا به هنجار سعی دارد چیزی را بگوید که نمی تواند.
به نظر درون نا آرامی داشت.

رفتار بد-تشویش درونی و ناتوانی گفتارانسانهای اطرافت همه مسبب درون به-
هم ریخته ات میشوند. درونی که با کلامی یا حرکتی در صورت آرام و شاد می شود
و با حرکت و کلام بعدی دچارهزار یک احساس بد میشود. خیلی زود گرگی وحشی
با دندانهای تیز و پنجه های آماده در درونت جایگزین می شود. او آنجا نشسته و
خوشبختانه یا بدبختانه زمانه چنان قفل های محکمی به قفس وجودت زده که گرگ
را یارای حمله نیست گر چه همیشه آماده است.
بیرون هوا خوب است بسیار آرام و ملایم- لبخند بزن.ورزش کن میز شام را بچین.
اخبار ببین با صدای بلند. زن باش.«زنیت نداری- تو از زن بودن چه میدانی؟!
نمی دانم زنیت چیست؟ یک گرگ خون آشام در قفس؟ یا بره ای که تمام روز می چرد
و مقداری علف هم برای بقیه ذخیره میکند یا ندیمه ای که تمام روز در آشپزخانه
می خرامد.... واقعا نمی دانم.
او را هم که پستانهایش را بریده بودند نمیدانم زن بود یا نه؟ زنیت اش را شاید بریده
و به گردن شوهرش آویخته بودند. شوهری که هنگام قهقهه گونه های براقش
جلوی چشمانش را میگرفت شوهری که تمام هفته و ماه به مسافرتهای کار-ی می رود
وزن جلوی آینه به سینه صافش نگاه میکندو از آنجا چشمش به روی بازوها و
رانهای استخوانی اش می لغزد و به شرمگاهش که ز ن ی ت او را گواه است تنها
نشانه زن بودنش
خواب بدی دیدم و از جا پریدم.
یک روز به شیدائی در زلف تو آوییییییزم
یک روز دیگر بند بند خودم را از هم جدا کنم
و...یک روز به رسوائی...... چه بود؟ پوستم را می شکافم
نمیدانم این تکه را کجا نوشته ام قسمتی را از نامجو ندزدیدم قرض گرفتم.
چه اغتشاشی اینجاست - زمان سکوت است.... ...

آینه

یک گلبرگ برای تو
یک شبدر برای ماه
یک خوشه یاس برای پرنده
یک پرتو از مهتاب برای برکه

و

یک خروار
تنهائی
برای تصویری تکه تکه

یک روز

یک روز
در قطره های باران
حل می شوم
و می بارم
بر سقف یک خانه کوچک
و سر می خورم
بر پنجره ای که
عکس صورتی در آن پیداست
و دلیلی می شوم
برای لذت
دخترک
و در خاک باغچه فرو می روم



برای همیشه...

بدون شرح

( نمی دانم چرا زن شدم؟ (یا اصلا زن هستم؟) ونمی دانم مردان می دانند چرا مردشدند ( یا اصلا مرد هستند؟
مثل اینکه کسی از ما نپرسید یا معمولا از کسی نمی پرسند - یا اینکه زن بودن چیست و اینکه قبلا کسی برایمان شرح نداد
...
یا اینکه اصولا همه چیز بدون شرح است
بدون شرح را دوست دارم. بدون شرح خیلی خوب است.
همه چیز بدون شرح...
بدون شرح به دنیا آمدیم و بدون شرح زن شدیم اما باید تا دنیا دنیاست همه چیز را شرح بدهیم!!
من زندگی بدون شرح را میخواهم

Paz

گزارش مرگ تو

شيوة حرف زدن‮ات، که زير کلمه‮ها خط مي‮کشيدي يا برخي از جمله‮هايت را با حرکت مچ دست و رقص ملايم بازوانت سبک مي‮کردي،
شيوة مصيبت‮بار غذا پختن‮ات و يا واگذاري اين کار به شوهرت و يا وقتي که چاره‮اي نداشتي درست کردن کرپ؛ يک خروار خمير کرپ که در طول هفته خورد مي‮شد،
شيوة راديو گوش دادن‮ات، ساعت هفت بعدازظهر، فرانس کولتور، شبکة فرهنگي راديويي فرانسه، وقتي نام کتاب‮هايي را که در مورد آن‮ها صحبت مي‮شد روي يک تکه کاغذ مي‮نوشتي و روز بعد کاغذ را گم مي‮کردي،
شيوة نامه نوشتن‮ات به کساني که با تو زير يک سقف زندگي مي‮کردند،
شيوة عصباني شدن‮ات وقتي بي‮آن‮که ملاحت‮ات را از دست دهي دشنام مي‮گفتي،
شيوة سياه کردن دفترهايت با نقل قول‮هايي که از کتاب‮هاي مختلف جمع مي‮کردي، و امروز صبح من فکر مي‮کنم اين دفترها دقيق‮ترين تصوير تو، دقيق‮ترين تصوير حرکت تو به سمت اصالت و خلوص هستند،
شيوة زندگي زناشويي‮ات، که همه درها را باز مي‮گذاشتي، هرکسي، هرساعتي مي‮توانست وارد شود و وقتي از حد مي‮گذشت، نفسي مي‮کشيدي وهمه‮چيز درست مي‮شد،
شيوة خواستن‮ات وقتي که خواسته‮هايت بر خلاف منطق بود،
شيوة عکس جمع کردن‮ات، وقتي عکس‮هاي فرزندانت را در يک آلبوم جمع مي‮کردي و بعد خيلي زود فراموش مي‮کردي که بايد آن‮ها را جمع کرد. وقتي مدت‮ها با لبخند، با کمي تعجب به آن‮ها نگاه مي‮کردي،
شيوة رنجيدن‮ات، وقتي براي انجام کاري تو را به عجله مي‮انداختند، زود باش، دير شد. وقتي بچه‮هاي کوچک را هم وادار به قطع بازي و خروج از منزل مي‮کنند، وقتي به آن‮ها يادآوري مي‮کنند که زمان مي‮گذرد، همين رنج را حس مي‮کنند،
شيوة تعلق تو به همه، در عين عدم تعلق‮ات به هيچ‮کس،
شيوة آزاد تو براي آزاد بودن،
شيوة عاشقانة تو براي عشق ورزيدن،
ژيسلن! چه‮قدر يک تابوت براي گنجاندن اين همه خصلت تنگ است.
بايد باور کرد که هيچ‮چيزِ اين مرگ حقيقت ندارد، که تو باز هم کلکي سوار کرده‮اي، همان حرفي که در بارة بچه‮هاي شيطان مي‮زنند: باز هم چه کلکي سوار کرده. بايد باورکرد که حتي اگر مرگ تو حقيقت هم داشته باشد، تو بي‮نظمي زيبايي را در بهشت ايجاد کرده‮اي و به همين سرعت دربارت را آن‮جا به راه انداخته‮اي، يک فرشته براي غذا پختن، يک فرشته ديگر براي آن‮که براي تو کتاب بخواند، و موتسارت که هرشب، ساعت هفت بعد از ظهر در راديو خرخر مي‮کند.

برگرفته از کتاب: فراتر از بودن – کریستین بوبن

درحا شیه : چقدر آشنا ست این -انگار با من زندگی میکند-

من و باغچه

باز هم قبل از روشن شدن هوا از خواب پریدم تاریک تر از اون بود که بشه قدم زد

هوس کردم برم گل بخرم خیلی شدید.در واقع این اولین نوروزی بود که بدون کاشتن

بنفشه و شمعدونی از راه رسیده بود و بدون اینکه متوجه آمدنش بشم مرابا خود در سال

1388 جای میداد. حالا بعد از چندین هفته هوس گل کاری بر سر داشتم. بیدار بیدار

بودم گرمکن پوشیدم وبرای خودم قهوه درست کردم 2 پیمانه غلیظ تر از همیشه !

حالا دیگه به این طعم جدید خو کرده ام. چند جرعه نوشیدم . بیرون نگاهی به باغچه

انداختم و فکر کردم چه گلهائی باید بخرم هوا عالی بود سبک و تمیز- یکدست با نور

ملایم. به گل فروشی رسیدم چرخ دستی را برداشتم و خودم را میان گل ها و بوته ها

رها کردم خلوت بود و من بی دلهره دستم را روی برگها می کشیدم وبا نفس عمیق

بوی تازگی را می بلعیدم. بالاخره گلهائی که میخواستم برداشتم وراهی خانه شدم.

همه را روی حیاط آجر فرشم گذاشتم که هنوز از سرمای اول صبح خنک بود بعد

قهوه ی دیگری ریختم موهایم را پشت سر جمع کردم و با یک دنیا شوق کودکانه برای

این بازی خوب آماده شدم. بازی با برگ و خاشاک ونشاندن گلهای تر وتازه میان

خاک نمناک درست مثل نگین- باغچه پر بود از برگهای خشکی که تمام زمستان

به یمن تمیز کاری کارگرها روی گلها سرازیر شده بود وتا نیمی از ساقه شان را

پوشانده بود- تصمیم گرفتم قبل ازشروع تن باغچه را تمیز کنم.کار سختی بود باید

انگشتانم را لابلای تمام ساقه ها حرکت میدادم تا بدون آسیبی به اونا برگ و چوبهای

خشک را بیرون بیارم.طولی نکشید که خودم را دیدم دوزانو تا کمر خم شده ام-

گلبرگهای سفید و قرمز گهگاهی مماس با گونه هام و با چه لذتی برگها را جمع میکنم.

این لذت عمیق باز هم حکایت حس شامه ام بود-

همانطور ادامه دادم و سعی کردم بیشتر خودم را در اون احساس عمیق شناور کنم...

چه شیرین بود- بوی خاک و برگهای نمناک رو به تجزیه- هوای خنک و تازه اول

صبح و شبنم روی برگها - همشون با هم بوی شمال ایران را برام تداعی می کردند.

چشمام رو بستم -چند نفس عمیق کشیدم وتصور کردم الآن در یکی ازجنگل های

شمال خودم را روی زمین رها کرده ام و دارم باچوب ریزه ها و برگها ی خشک

آلونک می سازم - آه چه بوی خوبی ...همانطور ادامه می دادم -باز چشمام را

می بستم و به جنگل ها سفرمی کردم تا اینکه تل بزرگی از برگ کنارم جمع شد و

باغچه عریان و تمیز آماده پذیرفتن گلهای جوان شد. همه را کنار هم نشاندم و بعد

کنار خیسی زمین و گل وخاک- قهوه ام را داغ کردم- سیگاری آتش زدم و با ماهی

قرمزها درد و دل کردم . میگفتند منتظریم لی لی ها گل کنند و من گفتم که به زودی

غنچه یاسمنهای کنار نرده ها باز میشه و حیاط کوچکمون بوی عطر میگیره و به

دنبال اون یاسهای محبوبه شب همه مون رو مست میکنه.

بعد کتاب شوخی از کوندرا رو روی پاهام گذاشتم و شروع به خوندن کردم



حیاط آجر فرشم با گلها و ماهی ها یکی از دلخوشیهای بزرگ منه- بزرگ و کودکانه ...